متن خاطره استاد صمدی آملی از شهید حجه‌الله نعیمی:

«بله، سال فکر کنم اوایل ۶۷ بود یا اواخر ۶۶ که دیگه داشت کم‌کم جنگ به پایان می‌رسید. توی شلمچه، تیپ ۲ لشکر ۲۵ کربلا خدمت عزیزان بودیم. ما هم این طلبه تماشاگر، چیزی که دستمون برنمی‌آمد. نه جنگجو بودیم، نه رزمنده بودیم،. همین‌جوری بین دوستان بودیم، عشق و علاقه و این‌ها بود.

خدا رحمت کنه، یه عزیز داشتیم بعداً توی عملیات بازپس‌گیری جزیره مجنون، شمالی و جنوبی توسط عراقی‌ها، ایشون اگر اشتباه نکنم توی جزیره مجنون شهید شده؛ شهید حجت‌الله نعیمی. بله، بچه آمله. پدر بزرگوارشون هم هنوز ظاهراً در قید حیات تشریف دارند، مرد محترم. همه خانواده‌های شهدا و این‌ها محترمند، آره.

اینجا می‌رفتیم شلمچه، اون ایام بارون هم بود، همین نزدیکی‌ها پشت  کانال ماهی مستقر بودیم، یعنی نیروها اونجا خط دوم، این سنگر اطلاعات بود. آقای شهید نعیمی فکر کنم مسئول بچه‌های اطلاعات این بخش توی خط شلمچه بود، خیلی خط سختی هم بود.  این عکسشوت الان با لباس غواصی توی والفجر ۸ به عنوان غواصه، اما اونجا توی شلمچه خط‌نگهدار بود تا بعد قضایای پیش اومد و این‌ها. آره.

ما حالا غروب می‌آمدیم، چون خب آملی بود، دوست ما بود و با هم اینجا همشهری بود، می‌شناختیم. بعد من اومدم که غروب نماز جماعت رو توی سنگر اطلاعات لشکر، تیپ ما می‌خوندیم که این‌ها سنگرشون بود. بله، اومد. یه دندون جلوش شکسته بود. یه مقداری می‌خندید، یه چیز... بله، بعد رسید و حالا بارون اومده بود، گلا جوری شد ما همه چکمه داشتیم، تقریباً گلا تا ساق پا رو، این چکمه‌ها رو گلهای زرد چسبیده بود و  چسبندگی داشت، تا زانو را گرفته بود. دیگه همین‌جوری به زور پا رو از لا به لای گلا با چکمه بیرون می‌کشیدیم!

بله، رسیدم و حجت جان رسید به من خندید، گفت: «حاج‌آقا! نمیه بریم، همین آقا جون {علامه حسن زاده} را برداریم بیاریم؟ همین‌جا تو سنگر خبر از آن سمت بیاره،  از سمت دشمن خبر ها را به ما بده، آخه خیلی سخته برین به دست نفوذ کنیم و اطلاعات از پشت خط دشمن بیاریم» خب شلمچه بود دیگه، خطش خیلی حساس بود. گفت: «نمی‌تونیم. بریم آقا رو برداریم بیاریم!» بله، این‌طور. می‌خندید، یه چیز خاصی... خیلی جوان پاکی بود. نامزدم داشت طفلی، شهید شد. آره. خداوند ایشون و همه شهدای عزیز دیگر رو بر درجاتشون بیافزاید.